Waarom vragen banken om een LEI-nummer?

Wanneer een rechtspersoon een rapporteringsplichtige financiële transactie uitvoert, moet de bank of beleggingsonderneming de cliënt identificeren in haar transactierapportering. Het LEI-nummer is daarvoor de standaard identificatiecode.

Financiële instellingen kunnen het LEI-nummer nodig hebben om een cliënt die rechtspersoon is en in aanmerking komt voor een LEI, te identificeren voordat zij een transactie uitvoeren of rapporteren. Daarom kan een bank of broker om het nummer vragen voordat zij een opdracht aanvaardt.

Wanneer vraagt een bank om een LEI-nummer?

Een LEI-nummer kan nodig zijn wanneer een onderneming of een andere juridische structuur een rapporteringsplichtige transactie in financiële instrumenten uitvoert, onder meer in:

• aandelen en obligaties;
• beursgenoteerde fondsen (ETF’s of trackers);
• derivaten zoals opties, futures, forwards en swaps;
• andere instrumenten die onder de Europese regels voor transactie- of derivatenrapportering vallen, zoals MiFIR en EMIR.

Een bank kan al bij de opening van een effectenrekening of de start van een beleggingsdienst om het LEI-nummer vragen, zodat een latere transactie geen vertraging oploopt.

Waarom kan de bank een transactie niet zonder LEI-nummer uitvoeren?

Banken en beleggingsondernemingen moeten bepaalde transacties melden aan de bevoegde toezichthouder, in België de FSMA. Als de cliënt een rechtspersoon of een andere juridische structuur is, wordt die cliënt in de melding eenduidig geïdentificeerd met het LEI-nummer.

Op grond van de EU-regels voor financiële markten, met name het MiFID II- en MiFIR-kader, kan een financiële instelling het LEI-nummer van de cliënt nodig hebben voordat zij een transactie uitvoert waarvoor een rapporteringsverplichting geldt. Voor effectentransacties van rechtspersonen is het LEI-nummer sinds 3 januari 2018 verplicht. De verplichting kan gelden voor vennootschappen, verenigingen zonder winstoogmerk (vzw’s), stichtingen, trusts en andere structuren die in aanmerking komen voor een LEI.

Met het LEI-nummer kan de bank de cliënt bovendien koppelen aan de juiste openbare registratie in de GLEIF-database, ook wanneer organisaties in verschillende landen een vergelijkbare naam hebben.

Heeft elke onderneming een LEI-nummer nodig?

Nee. De oprichting van een vennootschap, de inschrijving in de Kruispuntbank van Ondernemingen (KBO) of het openen van een gewone zakelijke bankrekening leidt op zich niet tot een algemene LEI-verplichting. Voor gewone betalingen is een LEI-nummer doorgaans niet nodig.

Een LEI-nummer is meestal pas nodig wanneer de organisatie handelt in financiële instrumenten of een andere rapporteringsverplichting heeft waarvoor een gestandaardiseerde identificatiecode voor rechtspersonen vereist is, zoals de rapportering van derivaten op grond van EMIR. Laat de bank, broker of beleggingsdienstverlener bevestigen welke regel voor de specifieke transactie geldt.

Wat doet u als een bank om een LEI-nummer vraagt?

Controleer eerst of de organisatie al een LEI-nummer heeft.

• Bestaat er al een LEI-nummer, geef het dan door aan de bank en ga na of de huidige status volstaat voor de transactie.
• Heeft de organisatie nog geen LEI-nummer, vraag dan een LEI-nummer aan vóór de transactie.
• Heeft het LEI-nummer de status verlopen (LAPSED) en is een actieve registratie vereist, verleng dan het bestaande LEI-nummer. Vraag geen tweede nummer aan.

De toepasselijke richtsnoeren maken onderscheid tussen verschillende rapporteringsrollen en soorten transacties. De bank of de rapporterende onderneming blijft de aangewezen partij om te bevestigen of verlenging voor een bepaalde transactie vereist is.